
Biraz geciktim yazmakta.. Dün ,yani 10 Ocak Çalışan Gazeteciler Günüydü. Yani bir nevi benim günüm. Eh sonuçta gazetecilik aday adayıyım. Ama kimse kutlamadı tabi! Bizim cahiller nerden bilsin Gazeteciler Gününü? Tek bildikleri Kurban Bayramı ve Şeker Bayramı. Onda da mide doluyoya hani ,yoksa onuda bilmez bunlar. Cahiliz anam cahilll.
Annemle de küstüğümüz günün akşamında barıştım zaten. Beni yemeğe çağırdılar. Herkes yedi gitti ,yiyen gitti. Annemle ben kaldım. Bende kalktım ,giderken;
-Neyse bende gidip yatıyım bari ,yoksa üşüme hastası olucam dedim.
Annemi bi gülme aldı ama yok böyle bi gülme! Nefes almadan 2-3dk gülmüştür lan kadın. Ama nasıl gülüyo böyle kahkahalarla. Tuvalete gidicem ayıptır söylemesi. Elim kapının sapında kaldım. Annem öyle bi gülüyoki tuvalete giremedim. Lan gülmekten nefessiz kalmasın şimdi diye düşündüm. Ama annem hala gülüyo. Gözünden yaş geldi kadının o derece. Lan ne dedim başka bişey mi dedim acaba? Ayy kesin yanlışlıkla bişey dedim.. Ya daa dur laannnn bi yerim mi açık yoksaaa? diye düşünüyorum ben. Kendime bakıyorum ,düşünüyorum bişey yok. Annem tabi hala gülüyo. Sonra işte yavaş yavaş sustu. Ama 2-3dk. gülmüştür kesin. İşte böyle barıştık. Ne saçma bi hikaye lan bu? Millet birbirinin gönlünü alcak hediyeler alır. Ben bi laf dedim annem güldü barıştık. Çok ekşınlıı!!!


